به نام او که یاور درماندگان و همدم بی کسان و معشوق عاشقان است

به نام آن یکتا و مهربان . به نام آن که بی منت روزی می دهد

نشسته بودم از دنیا و آدما دلگیر بودم به همه بد و بیراه می گفتم که مهربونم اومد پیشم نشست گرم شدم ...اومدم خودمو واسش لوس کنم... منتظرش بودم ...

 با لبخند مهربونش گفت:  شیوا باز که ناراحتی ، باز از کی ؟ نکنه بازم باهام قهری ...

 من هم که کاری جز غر  زدن نداشتم زودی  گفتم :هر چی خوبی هست واسه دیگرانه و هر چی بدبختی به من میرسه ....آخه این چه وضعیه....

خندید دوسم داشت همیشه می دونستم. چون می دونستم اینجوری راحت شکایت می کردم

آروم بهم گفت: تو چی خواستی و من بهت ندادم من قبل ار اینکه بگی هر چیزی که خواستی برات آماده کردم  ندیدی ؟!!!

 گفتم:  ولی من پاهام خسته شده از بس دنبال این ثانیه ها دویدم ----

 سکوت کرد فقط نگام کرد گفت:

 شیوا هر وقت خسته شدی به این فکر کن که من از روح خودم بهت دادم به فرشته هایی که تمام وقت فقط در حال تسبیح من هستند گفتم که جلوی پای تو سجده کنند ندیدیشون که همه سجده کردند جز یکی که اونم از روی حسد به تو سجده نکرد ندیدی ؟ فرشته درگاهم و نفرین کردم و از بهشت بیرونش کردم ، ندیدی ؟ آتش جهنم رو براش روشن کردم می دونی چرا ؟چون به موجودی که من عاشقش بودم سجده نکرد باز می گی من چیزی بهت ندادم اینقدر بی انصاف نباش هی جلوی چشم من رفتی پیش غیر من از اونا کمک خواستی سفره دلت و پیش همه باز کردی حتی یادم هم نکردی و همش اون چیزایی که من با عشق بهت داده بودم رو بد دیدی  اما تا صدام کردی فوری گفتم جانم ... نشنیدی .. حالا هم غصه نخور ناراحت نباش بگو چی می خوای که من بهت بدم ...من اونقدر دوست دارم که تو تصورش هم واست سخته ...من صورت تو رو بی نقص آفریدم ..اون موقع که به چشمات رسیدم با عشق کشیدمش...بهم بگو حالا واسه چی تو چشات غم نشسته؟ بگو تا ببینم اگه بهت بدم ضرر نمی کنی؟؟

یه لحظه قلبم آروم شد ... از این همه عشق نوشیدم و سیراب شدم....من هر روز صبح با تشنگی محبتش بیدار می شم و هر شب با شوق سیرابی به خواب می رم

  و در این تنهایی به خاطر تمام محبتهایی که در حق من کردی به خاطر محبت تموم نشدنی ات ستایشت می کنم و همیشه به نام مهربون صدات خواهم کرد چون من این صفتت رو بیشتر از بقیه حس می کنم و دوست دارم

                                              مهربونم دوست دارم